De stad van: Oranje (naranjas), paella, feesten (las fallas), strand, guapas, Valencia CF, el Universitat, studenten en van Menno!

Het huidige studiejaar zal ik mij bezighouden met een jaar studie te volgen in Valencia, wat onderdeel uitmaakt van mijn opleiding (IBL). Op deze log zullen jullie meer te weten komen over hoe mijn huidige leef-, uitgaans-, chill-, schoolsituatie eruitziet.

Valencia is de hoofdstad van de gelijknamige provincie en heeft meer dan 760.000 inwoners. Dat maakt de stad tot de op twee na grootste stad van Spanje, en is zelfs groter dan Amsterdam.

Wanstaltig gedrag van mij natuurlijk, maar wat kan een mens het druk hebben ook al is het niet met school. Vrienden verwelkomen, op vakantie gaan, op het strand liggen en ga zo nog maar even door. Ik ga alweer terug naar de tijd van het WK en mijn examens.

Aan het eind van het tweede semester werden mij in een tijdsbestek van een maand 8 examens voorgeschoten. En dan ook nog in het achterhoofd hebben dat het WK ook plaatsvindt in deze maand. De wedstrijden van het Nederlands elftal heb ik zeker niet gemist en stond dan ook met café vol Nederlanders mee te blèren met het volkslied. Zelf had ik nog wel eens het idee dat ik liever in +31 had willen zitten met het WK, maar dat is me alles meegevallen. Met zoveel nationaliteiten in +34 was elk pleintje met supporters gevuld en dat gaf een leuke sfeer. Helaas moest er nog wel even gevochten worden tussen de Fransen en Spanjaarden.

Tussen al deze examens door moest er nog wel wat tijd voor mijzelf gevonden worden, dus had ik voor 2 daagjes geboekt bij kennissen uit 0566. In deze prachtige villa met zwembad op het topje van de berg en uitzicht op zee heb ik mijn rust kunnen vinden. Op de avond van San Juan ging ik weer huiswaarts. Het feest San Juan kan ik het best beschrijven dat de hele stad + omgeving leegloopt naar het strand om daar heel veel te gaan drinken en om dan om  00.00 in het water te liggen om er weer een jaar tegenaan te kunnen. Het was indrukwekkend hoeveel mensen zich daar bevonden en de hoeveelheid kampvuurtjes. Hoe later/vroeger het werd hoe meer er gevochten werd, een smetje, dus was het beste om maar naar huis te gaan.

Een weekje later vond hier zoals iedereen dat inmiddels weet een metro ongeluk plaats met in totaal 41 doden. Een grote schok hier en een van de America’s Cup vrijwilligers schijnt hierbij ook om het leven gekomen te zijn, vandaar dat het eindfeest hiervan niet door ging. Precies op dat station en die lijn waarop het gebeurd is was ik de week ervoor nog en heb ik nog staan vloeken omdat ik vanaf daar toen lopend naar huis moest. Het is de oudste metrolijn van Valencia en kan niet anders zeggen dat het oude troep is, en als de machinist dan ook nog met dubbele toegestane snelheid door de bocht gaat dan kan er wel eens iets misgaan.

Net na mijn laatste examen mocht ik Eelco alweer verwelkomen en die zou met ons mee op vakantie! Jawel, we hadden een vakantie gepland naar Formentera (eilandje onder Ibiza), daar zou het fantastisch zijn met hele mooie stranden. En we kwamen daar ook met de bedoeling om uit te rusten. Via toevalligheden van netwerken kwam ik Fleur te kennen en vervolgens Renske en Julia. Mayo had zich ook toegevoegd tot de gelukkige badgasten. Op Formentera hadden we een villa gehuurd (met alle eer naar Fleur) waar we scootertjes bij gehuurd hebben om ons makkelijk te verplaatsen. Onvoorstelbaar dat we genoten hebben van de diversiteit van stranden, naakt zwemmen en de nagellak van Mayo. Dan nog niet gesproken over de groepsoudste, Renske. Helaas wacht ik nog wel op foto’s.

Voordat we weg gingen hing de stad vol met vlaggen van het Vaticaan. In deze week zou de paus Benedictus XVI (Benni) de pelgrims een hart onder de riem steken. Waar het natuurlijk vooral ging om in zijn Pausmobiel weer even door de stad te racen. Eerst had ik de neiging om te denken of het niet om een tentoonstelling van mobiele toiletten ging, nee, dat was ook voor de beste Benni en de pelgrims (+/- 2 miljoen). Dat maakte mij nogal benauwd, maar gelukkig bleef iedereen door de stad verspreid en was het nog wel te doen. Alle bloemetjes in de parken waren nu ook in de kleuren van het Vaticaan en die kwamen natuurlijk uit Nederland.

Inmiddels was de familie van koning Juan Carlos door de stad gegaan met een indrukwekkende stoet van auto’s en vervolgens kwam de paus ook langs in zijn stoere pausmobiel met een nog indrukwekkendere stoet aan auto’s.

Mijn mattie Steven was in Javea (vlakbij Denia) op vakantie, die kwam op het geniale idee om ons op te halen van de boot in Denia. Die heeft vervolgens 2 dagen even lui zoals altijd meegedaan en toen ik hem op het vliegtuig zette, kon ik Eduard alweer verwelkomen. Die is inmiddels net weer en nu zit ik hier nog heerlijk alleen te chillen.

De planning is d at ik rond 9 augustus weer richting Nederland ga. Mijn ouders gaan hun vakantie doen op de heenreis naar Valencia toe, dus vervolgens met de auto weer terug.  

Het is alweer ene tijdje geleden en er zijn alweer wat noemenswaardige dingen waarover ik kan vertellen. Allereerst stond mij een bezoek te wachten van het tuig waar ik regelmatig hachelijke en spannende dingen mee beleef. Jan, Steef & Spits waren dabei! Het beloofde dus weer een zware week te worden. Voor een week heb ik ze de nachtburgemeesterketting gegeven, wat hun maakte tot de echte bazen van het nachtleven van Valencia. Als dank werd ik verrast door een aantal surprises, de meest waardevolle waren de frikadellen en de patat, die ik inmiddels al heb versmaad. En met de WK in de aantocht twee Holland shirts rijker. We hebben de leukste plekjes aangedaan en is het moeilijk om een hoogtepunt te noemen, zelf was ik wel zeer content met de alom bekende Bodega (tapas) bar, barra libre (€ 12,- en zuipen). Voor de rest verwijs ik naar de dudes die met hun bleke billen op het strand hebben gelegen. De BACO boys

Wat ook absoluut nog niet verteld is, maar zeker even vermeld moet worden is dat de dudes mijn tv première op de Spaanse televisie hebben mogen aanschouwen. Namelijk bij de training van Valencia C.F. werden Mayo en ik benaderd door de Spaanse televisie voor een interview. Dit omdat ze dachten dat we daadwerkelijk een Kluivert fanpage hadden (vorige log). Natuurlijk een grote mond opzetten en dat we inderdaad wel tijd hebben om wat af te spreken. Dus een paar dagen later afgesproken in een internetcafé met camera, en lieten wij onze website even zien, die website die we hadden toegeëigend, hadden we van tevoren even opgezocht. Ik deed waar ik goed in ben en zo is er lekker uit de nek geluld over de mooiste goal en de mooiste momenten van Kluivert. Na het interview nog een rondje Mestalla gedaan en zijn er nog wat shots gemaakt. Hilarisch was het ook toen we elkaar terug zagen op TV, ware talenten al zeg ik het zelf. We wachten nog op een kopietje. Met twee dagen rust had ik mijn broers alweer voor de deur staan die met het oog op het WK de nodige oranje artikelen hadden gemanaged. Waaronder ook weer een shirtje rijker geworden. Overdag heb ik ook mijn verplichtingen en zo heb ik net als met de rest ze een kaart in de handen gedrukt en de hotspots even aangewezen. De laatste thuiswedstrijd van Valencia C.F. hadden we nog bezocht en daar ondervond ik zelfs de naween van mijn televisiedebuut.

Bro’s

Ondertussen was ik ook al begonnen met de voorbereidingen van de America´s Cup. Hiervan vinden 3 acts plaats dit jaar, waarop volgend jaar de beslissende om de beslissende Louis Vuiton cup wordt gevochten. Ik had de kans om vrijwilliger te worden en deze kans met veel ervaring kon ik niet laten liggen. Dus ingeschreven, interview gehad en aangenomen. De echte zeilers zouden deze Formule 1 onder het zeilen moeten kennen. Elke dag was ik weer meer verbaast als ik in de haven kwam. Met dit evenement gaat namelijk heel veel geld om en zo worden er speciale metrolijnen en nieuwe wegen aangelegd, maar ook de haven is inmiddels verbouwd. Om meer over dit evenement te weten te komen verwijs ik naar de website, en die van de haven.

Het VIP deck, jongen met op de achtergrond zijn haven, bootje en met de basinnen

Gezien al die werkzaamheden in de haven had ik er een hard hoofd in dat alles klaar zou zijn, maar toch op de begin dag, keek ik mijn ogen uit in het nieuwe park en was er ook opeens een parkeergarage en een VIP deck. Die dag ervoor heb ik nog met mijn katterige hoofd wat mensen aan het lachen en huilen gemaakt toen ik met mijn fiets het verse cement in fietste. Lachen, gieren en brullen, dat had ik gedaan, alleen op dat moment kwam er niks anders uit dan wat fijne Nederlandse scheldwoorden, maar gelukkig kon ik de humor er ook wel weer van in zien. Dat fietspad was ook helemaal niet afgezet, typische Spaanse nalatigheid. Na het eerste baantje wat mij werd aangeboden heb ik afgewezen en vervolgens hadden ze nog een functie als havenmeester. Dit wat meer mijn ding is. Na een aantal introductiedagen en mijn uniform te hebben opgehaald was ik 4 shirts rijker, 1 riem (€ 37,-), 1 pet, 2 hoeden, 2 korte broeken (€ 85,-), 2 jassen en 1 tas, dit allemaal van het niet lullige merk M&NYE. Verder is alles gratis voor de vrijwilligers (totaal 310), omdat ik ‘s middags werk kan ik middageten en liggen er aan het eind van de dag broodjes en ijsjes klaar. Ook heb ik al 2 ‘happy hours’ gehad, maar dit kan beter beschreven worden als een feestavond. Afgelopen woensdag was er ook nog een beachparty georganiseerd, dat merk je de volgende dag nog beter als je in het zand wakker wordt. Verder is er een gratis metro en buskaart geregeld. Na een vrijwilligersfeestje kwamen Andrea (IT) en ik op het geniale idee toen we over het strand liepen om ons het mooiste hotel van Valencia in te lullen, dit vanwege de reden dat we een feestje zagen wat aan de gang was. Uiteindelijk stonden we dan tussen de meest net geklede mensen die een receptie hadden van een trouwerij. Onze attitude werd op prijs gesteld, en daar stonden we dan met onze populaire outfits en de apparaten in de handen. Zoals het hoort, de bruid bedanken, voor de drank.

Voor dat feest de finale van de Champions League gezien op megascherm buiten in het America’s Cup park waar ook het WK wordt uitgezonden. Net zoals de meeste van Spanje ben ik zeer content met de uitslag, leve Barca! Mijn werkzaamheden doe ik met vaste havenmeesters wat allemaal chille lui zijn. Verder vul ik de dag zelf wat in en mag ik graag wat rondfietsen, varen en studeer ik ook nog. Het voornaamste is de boten helpen aanleggen. Wij hebben de haven voor de boten van 30 meter en kleiner, de superyachts liggen aan een T-dek middenin de haven. Ook heb ik een hele dag op de zee gelegen om wat passanten de toegang tot de haven te weigeren. Helemaal niks te klagen dus, ‘gratis’ ben ik sowieso wel voor te porren als een echte Nederlander en je leert weer ontzettend veel mensen kennen. Mocht ik nog in nood komen met een stage dan heb ik die min of meer al geregeld in de organisatie. De tentamenperiode staat weer te wachten dus het studieontwijkend gedrag kan weer beginnen, al zal het er wel weer op aan komen! De credits moeten tenslotte wel gewoon gehaald worden.

Het ESN had een leuk reisje georganiseerd naar een boerderij met een kleine stierenarena, waar je vervolgens als toreador met de stier kunt spelen. Het zijn dan wel jonge stieren, maar ook deze komen tot je borst en hebben horens. Ze zijn dus vele malen sterker. Ik heb altijd wel een grote mond, maar weet ook van mijzelf dat ik geen held ben om de stier even te trotseren. Meer ben ik geïnteresseerd in de onbeperkte Sangria en de Paella die buiten grootschalig werd klaargemaakt. Het stierenvechten zoals wij dat deden heet een ‘Capea’, dit vind meerdere malen per dag plaats en je kunt met zoveel als je wil in de arena gaan staan en je verschuilen achter voorwerpen wanneer de angst toeslaat. Wanneer de stier je gevloerd heeft, dan mag je hopen op hulp van een ander. Maar ik en alle anderen beschonken erasmus studenten willen bloed zien! Gelukkig hebben we nog een wondje mogen zien van een gevloerde Fransman, maar hier bleef het dan ook bij. Over het algemeen is het erg leuk en vallen er geen gewonden. Na de benodigde sangria heb ik mij natuurlijk ook voor de… stier geworpen. Voor de gelegenheid had ik me al even laten verbranden in de zon en had ik een toepasselijk rood shirtje aangedaan. Ik vroeg me achteraf wie er banger was, want alle stieren zijn allemaal gefocused op de uitgang en wanneer die eenmaal opengaat weten ze niet hoe snel ze weg moeten wezen.

(links) Ik als held in de arena, hier meer foto’s! (rechts) Paellaaaa!!

De weken erna vliegen voorbij en doe je wat van je verwacht wordt. In die tussentijd werd ik geconfronteerd mijn fysieke gesteldheid, en dat na 10 min volleybal op het strand. Zoals al zo vaak voorgenomen heb ik de ‘stoute’ sportschoenen weer aangetrokken, en werd er een partijtje voetbal geregeld op zaterdag om 09.00. Terwijl ik de avond ervoor natuurlijk nog wel sociale activiteiten moest afhandelen. Hieronder het resultaat. Ploegenoten kijken hulpeloos toe

Mayo heeft mij er uiteindelijk ook nog toe gezet om te gaan tennissen. Hij regelde de rackets en zodoende heb ik mijn oude liefde weer deels opgepakt. Na een aantal slagen gierde ik de bal als een in de vorm spelende Krajicek over het net heen, ik voelde de overwinning aankomen, maar voor ik het doorhad hing mijn racket in het hek aan de zijkant. Het handvat had ik nog wel alleen daar sla je geen ballen mee. Na een operatie van een uur, met bloed, zweet, tranen en het meest belangrijkste ‘duck tape’, ziet mijn racket er weer uit om de geheime krachten van mij te ervaren. Nu wij de smaak te pakken hadden hebben we meteen een tennistoernooi bezocht, met pronkstukken als Ferrero, Ferrer, Safin, Sluiter en vele andere nationaliteiten. Het ging natuurlijk om een fijn fooitje prijzengeld. We bezochten de finale dubbel en de finale enkel van het ATP. Je verwacht grote namen die eerder genoemd zijn, maar nee, twee knaapjes die de grote mannen eruit hadden geslagen speelden de finale van de Open Comunidad Valencia. Het beloofde wat, maar al snel werd duidelijk dat Almagro na veel gekreun de partij ging winnen. Mayo en ik werden herhaaldelijk in beeld gebracht als aanstormende talenten, of filmden ze de ouders van de winnaar die voor ons fanatiek zaten mee te brullen. In ieder geval hebben we de nationale televisie gehaald en heb ik de wedstrijd thuis nog een keer overgekeken. Op de achtergrond roven de ballendudes en betties de koelkasten leeg

De gehele week heb ik vrij. Helaas ben ik niet mee met mijn matties op reis naar Andalucië, maar heb ik de prioriteiten gesteld om te leren en mezelf voor te bereiden op het bezoek van Steef, Hannes en Spitsebeest. Gister hebben Mayo en ik nog wel ondernomen om een training te bezoeken van Valencia C.F. Dit zouden we eigenlijks maandag al doen, maar Mayo presteerde het om van een simpele afspraak op een metrostation de hele wereld rond te reizen, en zich uiteindelijk in een buitenwijk van Valencia te melden. Afijn, gister dus. Wij eindelijk bij het trainingscomplex aangekomen en we zien 5 bussen met belangstellenden langs het veld staan. Niet iets waar we op stonden te wachten, dus uiteindelijk zijn we met het geniale idee gekomen om ons als pers naar binnen te lullen. Hoe? Als beheerders van de fan-page van Kluivert, en we wouden graag wat foto’s van dichtbij maken. Geen probleem, dus voordat we het wisten stonden we tussen de camera’s, naast het veld de training te bekijken. Na de training nog wat gesproken met Kluivert en op de foto met de nr. 2 topscorer in de Liga, David Villa. Hij vond het nodig om te gaan vloeken toen hij tussen ons instond, het was net of hij nog nooit twee Hollandse dudes had gezien. "joder" (godverdomme) kwam eruit, wat menigeen aan het lachen bracht. Zie foto. Op de foto met Bassie & Adriaan is wel heel erg 1995, daarom maar even een kliekje met Cañizares (keeper). Ik ben er nog niet van overtuigd of we indruk hebben gemaakt met onze imitatie. Grote helden

Vandaag ben ik bestookt met sms’jes en bellertjes van lezertjes en niet lezertjes. Het is de dag dat ik 22 jaar geleden op de wereld werd gedropt. Het is tijd om mijn gekregen taart op te smullen en vanavond even een happie eten met mijn huisgenoten.

Een van de vele weken feest in Valencia is weer geweest. Ik heb al te weten gebracht dat vanaf begin maart, 19 dagen lang om 14.00, een kleine oorlog los barste (mascletàs). In deze periode was het Las Fallas feest ook. Een week feest waarbij meerdere mensen vrij krijgen van hun werk. Omdat overdag een beetje vuurwerk niet genoeg is, heb je tijdens Fallas de castillo’s, dit is ‘s nachts en dan gaat geknal en siervuurwerk gepaard, dit een pietlullige 20 minuten lang.De eerste dag van Las Fallas was de koning van Spanje, Juan Carlos met zijn vrouw, ook van de partij. Tijdens die mascletà hadden Mayo en ik een plekje verovert in de talenschool waar Mayo gestudeerd heeft, bemachtigd. Vanaf hier konden we de menigte pas echt goed zien. Alle straten zijn versiert en er is niet bespaard op lichtjes, en dan hebben we het nog niet eens gehad over de 700 poppen (fallas) die in de buurten en straten staan. Sommige rijken tot 25 meter hoog, maar je hebt ze ook in klein en gedetailleerd formaat (ninots). Het is het eind van de winter en het begin van de lente! De meeste fallas brengen een boodschap met zich mee of steken ergens de gek mee aan. Ook wordt er hier om een prijs gestreden, zodat de buurten elkaar weer flink op kunnen naaien voor het jaar erop. “Fallas”Alle dagen staat de stad op zijn kop, iedereen leeft zoals altijd buiten, maar ditmaal meer met tenten in de buurten waar uiteraard Paella wordt gemaakt en waar je niet raar wordt aangekeken als je een granaat doet ontploffen. Ik zou natuurlijk niet moeten vergelijken met mijn vaderland, maar die astronautjes kunnen we wel in de prullenbak gooien. Waren het maar astronautjes, geregeld had ik de neiging om zelf zo’n granaat bij een kleine terrorist in zijn broekje te stoppen. Maar dat zal het nageslacht van Spanje er wel niet mooier op maken. Gedurende deze feesten is er alle dagen muziek en loopt men in Valenciaanse kleding, deze worden dan falleras of falleros genoemd. Ik besef mij bij het lopen door de stad in wat voor geweldige stad ik woon. Met zoveel activiteiten en met het mooiste feest wat ik tot nu toe heb meegemaakt. Elk jaar trekt het weer meer toeristen, en vraag ik mij af waarom dit niet in Nederland bekend is. Al heeft het wel in een krant gestaan en in de Rails van de NS. Mayo en ik kwamen nog een stel Nederlanders tegen die naar een betonnen paaltje keken, die ze net uit de grond hadden geknald. Zeker een aanrader om het verslag van deze gozer te lezen.Nog nooit zoveel mensen op de been gezien en moet ik nu ophouden om dit feest te beschrijven wat niet te beschrijven is. Misschien heb ik een kleine vergelijking te pakken als ik zeg dat het 5 dagen lang koninginnedag is, met een overmaat aan oorlogsmateriaal.Tijdens dit feest staat de heilige Maria centraal en de falleras en falleros offeren bloemen voor haar op om haar in een nette jurk te heisen. Na 2 dagen is ze dan helemaal aangekleed met bloemen en is het centrale plein in een park omgetoverd. De 2 logo’s achterop staan in het teken van de Paus die gaat komen en de America’s Cup (groot zeilevenement)De laatste dagen heb ik de altijd vrolijke Monica met een kater en in mijn chill outfit mogen verwelkomen tijdens het feest. Ik geloof dat ze even met haar mond open heeft gestaan. Niet geheel onhandig, omdat dit ook wordt aangeraden bij de Mascletàs, om de klappen van het geknal op te vangen.Aan het eind van dit prestigieuze feest worden alle fallas in de brand gestoken, ze gaan allemaal met de grond gelijk! Dit allemaal rond hetzelfde tijdstip ‘s nachts. Gelukkig laten ze de heilige maagd Maria staan en zal deze zorgvuldig met de grond gelijk worden gemaakt. van de frisse bloemetjes geur naar de zwarte rook van de brandende fallasNa zo’n knalfeest zou je zeggen dat de stad er wat vermoeid en rommelig bij ligt, niks is minder waar. De volgende dag afgezien van je geestelijke gesteldheid zul je zeggen dat er niet eens een feest is geweest. Alles is dus weer schoongemaakt en kapotte dingen worden snel weer vervangen. Respect! Bekijk sowieso alle links even als je meer te weten wilt komen en is het de moeite waard om deze filmpjes even te bekijken voor een beter idee. Of als je een crappie presentator wilt zien.

Oh, wat ben ik weer content. Het besef dat ik in het zuiden zit is mij weer duidelijk geworden afgelopen weekend! Maar eerst wil ik even de mascletàs aanhalen. Wat is dit? Een olifant, een superman, een Menno in het kwadraat? Nee, ik heb hier over een kleine 10 minuten van sensationele vuurwerkchaos waar het om "boem, pief, paf, poef!" gaat. En waarom? Geen idee, het hoort bij Valencia en hoe dichter bij je staat hoe stoerder je bent! Dit is dus mijn kans om mijzelf te bewijzen, en elke dag durf ik weer een meter dichter bij te komen. En voor de details hebben we het hier wel over 120 kg vuurwerk van € 20.000. De mascletàs zijn elke dag om 14.00, van 1 t/m 19 maart. In mijn volgende log zal ik meer over dit onderwerp uitbreiden en zal ik ook alles vertellen over "Las Fallas"!

Afgelopen weekend heb ik de in mijn ogen mooiste stad van Europa gelukkig gemaakt met mijn bezoek. Ik ben mijn ouders dankbaar dat ik bijna al het mooie van deze stad al gezien heb en daarom heb ik de plekjes nog bezocht die ik nog een keer wou zien of nog niet gezien had. Een overnachting had ik geregeld bij een Iers meisje die een appartement had in de buurt van Barcelona. Prima dus, want ik ben en blijf een Nederlander, dus is goedkoop, maar vooral gratis een goede optie. En geef dan ook alleen geld uit aan waar ik het voor over heb en wat ik als primaire levensbehoefte beschouw, afijn, vul zelf maar in dus. Eenmaal op het station (bestemming) aangekomen, zag ik de naam "Calella" staan. Mijn hartje ging sneller kloppen en ik weet als geen ander hoe het is om daar een vakantie te vieren als 17 jarige samen met 5 andere pubers. Alleen hoe bruisend het in de zomer ook is, in deze tijd is het een ‘ghost-town’, gesloten hotels en Spaanse lelijkerds die de wereld van het alcoholisme ontdekken. De dag erop Barcelona ingegaan met twee Ierse leeghoofden die het Camp Nou alleen maar interessant vonden. Wel heb ik ze nog naar het voetbalstadion geleidt, waar we Rijkaard en Giovanni nog zagen wegrijden. De eerste in een Mini Cooper en de tweede in een gruwelijke BMW M5. Niet dat dit mij wat interesseert maar het geeft even de verhoudingen weer. Daarna hebben we de wegen moeten scheiden en ben ik terug gegaan met de 3 shoppende dames. In die tussentijd hebben we Barri Gòtic en heb ik zelf later Parc Güell nog bezocht.

(links) Zowaar nog een bekende (Mexicaan) ontmoet uit Valencia en de rest waren fans. (rechts) Camp Nou.

Met op de achtergond, La Sagrada Familia, in Parc Güell

Voor de zaterdagavond stond Jack Johnson op het programma en voor diegene die niet bekend zijn met deze muziek, het is een Hawaïaanse dude die zijn stem laat horen met behulp van zijn gitaar. En dat vond ik heel erg gaaf! Het was uitverkocht en verplaatst naar een grotere arena, waar het net een ontmoeting was met allemaal nationaliteiten. Hij is namelijk nog niet zo heel populair in Spanje zelf. Jack Johnson in the house!

Dat ik met mijn zonnige kleren richting naar Barcelona was vertrokken was misschien wat optimistisch, het was namelijk wel degelijk kouder 500 kilometer noordelijker en dit was vooral ´s avonds te merken. Vandaag is "Las Fallas" begonnen (week feest) en zoals ik al heb gezegd ga ik er volgende keer over uitbreiden. Voor nu kan ik jullie blij maken met een mooie toeristische plaat uit Valencia die na de mascletà is gemaakt van vamiddag. We stonden trouwens in de oude talenschool van Mayo, die uitzicht gaf op het plein.

Echte toeristen met de Paella in de hand en het typische Fallas sjaaltje om de nek.

Inmiddels zal ik wel niet zo braaf meer zijn na het verslonzen van mijn web-log. Naja, ga er dan maar uit dat het goed met me gaat of dat ik het druk heb met school. Dat laatste had ik een dikke maand lang, en dat bestond echt alleen maar uit studeren. De bibliotheek is voor deze gelegenheden 24 uur en op alle dagen open. Hier wordt optimaal gebruik van gemaakt en reken maar dat er ‘s nachts ook geblokt wordt. Ik had vijf tentamens in drie weken en de uitslagen heb ik inmiddels al binnen en die zijn me tegen gevallen. Gelukkig, is het voor mij altijd ‘lang leve de her‘, maar ik moet ook realistisch zijn dat ik deze niet allemaal ga halen. De vakken van het tweede semester gaan immers ook gewoon door. Toch grappig dat er bij sommige leraren je wel extra tijd krijgt als ‘erasmus’ en bij sommige niet. Zelfs als een Spaanse student even de telefoon opneemt viel het niet op bij de docenten, dat zegt wel wat over de controle. Tussendoor kwam FC Barcelona nog even op bezoek om Valencia CF wat punten af te pakken. Dit is met de 1-0 overwinning van Valencia CF niet gelukt en zo werd het weer spannend voor het kampioenschap. Helaas hebben ze gister dan wel weer 2 punten laten liggen. Bij aankomst van de spelersbus stond de fanatieke aanhang met als leider ik, de Catalanen lekker uit te schelden. Het echtpaar achter mij met de leeftijd van een gemiddelde bejaarde konden het ook niet laten om eventjes lekker mee te schelden op de vedettes van Barcelona. Al dat vloeken heeft dus geholpen, als we dus even in de simpele ziel van de hooligan kijken. Toen Eto’o de bus verliet kon ik het ook niet laten om keihard apen geluiden te maken en gek genoeg deed mijn selectieve hooligan groepje ook weer mee. Schandalig voor een wereldvoetballer als hij, al zeg ik het zelf. Hij was trouwens ook de enige die met bescherming naar buiten kwam. Zal dat zijn omdat hij topscorer van de Liga is en dat ze hem zo niet die titel af kunnen pakken? Een dag na mijn laatste examen kon ik mijn maatje Martijn alweer verwelkomen. Vanaf dat moment ook weer geen dag rust gehad. Het was net de surprise show dat ik de deuren van de check out open zag gaan en die mooie horeca lach om het hoekje zag verschijnen, maar deze was wel echt! Gelukkig heeft hij zoals beloofd een plekje kunnen vinden om te komen, want 2 weken later vertrekt hij namelijk voor 4 maand stage naar Curaçao, ook niet verkeerd. Hij had de privilege om niet naar school te moeten ‘s ochtends en ik wel, met mijn nieuwe rooster. Een geweldige tijd hebben we gehad met al de mooie dingen die ik hem heb kunnen laten zien. Naast Martijn is ‘playertje’ Meindert ook veel in het gezelschap geweest. Hij is hier het tweede semester aan het studeren. Foto’s daar zullen jullie wel op zitten te wachten. fotoshoots

Via deze web-log heb ik meerdere malen contact gekregen en verzoekjes gehad om iets over de stad te vertellen of iets te regelen. Voor drie mensen uit Heemstede heb ik drie kaartjes bemachtigd voor de wedstrijd van Valencia CF. Op deze beurt namen hun mij mee uit eten en heb ik weer mijn buikje rond gegeten met Valenciaanse Paella. Afgelopen weekend was het carnaval in Nederland, maar ook in Spanje, alleen niet in de stad Valencia. In de dorpen wordt dit groots gevierd en toevallig werd ik ‘s middags door een Spaanse mattie gebeld om binnen een uur paraat te staan voor vertrek, en jawel, we moesten naar carnaval. Voor ik het wist zat ik met een Spaanse, Franse en Meindert (‘Mayo’, omdat de naam hier niet uit te spreken is) in de auto om eens ‘kacheltje’ te worden in een ander dorp. Eerst hebben we even chill gedaan in het strandhuisje van zijn opa en vervolgens stokbroodje naar binnen geduwd om een carnavals outfit te kopen, want anders schijn je een ‘freak’ te zijn. Het was me al opgevallen dat de Spaanse en de Franse dude, alleen maar wiet aan het roken waren. Na een aantal amigo’s van hun ontmoet te hebben, scheen iedereen dat te doen, en gewoon roken, nee, dat is niet tof. Op het feestje waar we ons moed hadden ingedronken en ons verkleed hadden, was wiet zeer belangrijk. Ik kan me nog een meisje herinneren die zo raar uit haar ogen keek of ze, dat als ik ‘BOE’ zou zeggen dat ze achterover zou vallen. Voor de ingang van het dorp stond inmiddels een file met bussen en auto’s om de menigte te droppen. Dit feest kan je misschien het best vergelijken met koninginnedag Amsterdam, maar dan iedereen in carnavalskleren. Uiteindelijk vroeg in de ochtend een bed gevonden en daar heb ik lekker met jas, pruik, capuchon getukt, totdat de telefoon ging. Bij het opendoen van de rolluiken keek ik zo op het strand en mooier zou ik zomers niet wakker kunnen worden, alleen was het nu fuckin’ koud!

Verkleed, alleen weet niet meer hoe

Diezelfde dag nog langs de kust gereden en de mooi plekjes gezien die onze Spaanse mattie nog wou laten zien. Misschien was hij ook nog wel stoned van zijn gebruikelijke jointje, op de ochtend, middag of wanneer dan maar ook. Jammer, dat hij overal even wou stoppen, want zijne koninklijke brakheid had behoefte aan eten en een bed. Al met al een topfeest!

Het scheelde niet veel of ik was in mijn winterslaap gedoken, gelukkig heb ik de knop van mijn kacheltje nog weten te bereiken en me er toe gezet om weer in de papieren van school te duiken. Sinds vorige week sloeg de kou toe, de kou die ik lang niet heb gevoeld, maar ik moest eraan geloven, dat maakte het tevens een noodzaak dat ik mijn wanten vandaag heb gebruikt. Die had ik nodig om bij de bibliotheek van school te komen, daar waar ik en de rest van Valencia studeren, tenminste zo lijkt het. Vorige week zijn de tentamens ook begonnen en sindsdien is deze bibliotheek 24 per dag open, geloof het of niet, maar tijdens deze uren is het vrijwel ook altijd druk.

Twee weken geleden heb ik op de haverklap nog een bezoekje gebracht aan de wedstrijd Valencia CF – Osasuna, een kraker tussen nr. 2 en 3. Deze werd gewonnen mijn clubje en zowaar staan we tweede met Villa als nr. 2 topscorer in de liga. Binnenkort komen Barcelona en Real Madrid op bezoek, en de kaartjes vliegen de deur uit, alleen heb sterk mijn twijfels om er wel heen te gaan. Het is meer dat ik geen 50 euro overheb om bovenaan te zitten, dus waarschijnlijk ga ik niet, wel ben ik in voor een bezoekje om de sfeer te proeven. Het is toch grappig als je nagaat dat er mensen zijn die net die bal wat beter kunnen raken dan ik en zoveel geld verdienen en dan ook nog geadoreerd worden door jongetjes en meisjes die erin opgaan. Het zegt mij niet zoveel, maar ik blijf het grappig vinden hoe deze spelers belaagd worden als ze het stadion uitlopen en volwassen mensen als kinderen aanvallen om die ene foto of handtekening te bemachtigen. Maar ook ik heb mij eraan schuldig gemaakt, want ook ik sta op de foto met Kluivert, die zichzelf maar niet in de basis kan spelen. Sindsdien heeft hij een mannetje die de auto met zijn kinderen min of meer in de ingang rijdt, zodat Pat geen handtekeningetjes hoeft te zetten, hij draait natuurlijk al wat jaar mee op het topniveau. Ik sta erbij en lach ernaar, want je ziet de spelers verplicht lachen en schrikken wanneer zijn vrouw en kind aan de kant wordt gedrukt voor hun!

Vorige week heb ik nog een lamp op de kop getikt, ik had wat problemen met het in elkaar zetten, maar hij staat, wel met het plastic omhulsel er nog omheen, maar dat omdat ik hem zo wel stoer vindt. Na de aankoop zag ik de pas geopende ‘Subway’, geen onbekende voor mij na mijn tripje in Amerika. Ik kon het ook niet laten om even weer zo’n ‘feet-long’ naar binnen te slobberen, en lang leve de ‘Free-refill’!.

De laatste reacties gingen vooral over dat ik eens wat stoers moest onthullen, luister, ik ben braaf!Ik weet natuurlijk dat de roddelbladen alles volgen, maar voor een persoonlijk en eerlijk interview ben ik wel te strikken om de ware Menno te geven, zonder de boel te bagatelliseren. Vooruit ik geef een tip van de sluier, laatst was ik vergeten een pizza te kopen en toen heb ik een van mijn huisgenoot gepakt, zo ondeugend! Net zoals ik in de kroeg dames maar niet kan overtuigen dat ik uit Andorra, Mexico of Italië kom. Het is trouwens niet zo erg om wat van mijn huisgenoot te pakken, ik heb het over Pio, de huisoudste, maar meteen ook het kleinste kind. Hij kan het niet laten om in mijn kastjes te kijken en zich te vergrijpen naar mijn lekkernijen. na het stappen, schuift hij het af op de drank, en dat vind ik wel zo makkelijk! (ghehe, kan hem ook geen ongelijk geven ook!)

Een paar jaar geleden had ik Skype, natuurlijk al van de computer afgegooid, maar er nu toch weer aan begonnen, grappig, maar weet niet wat ik allemaal zou moeten vertellen, ja, ik heb het leuk en het weer is altijd beter. Het zal dus geen toekomst bij mij hebben.
Voor 1 januari was het overal toegestaan om te roken, ik keek dan ook verontwaardigd dat klasgenoten net uit het lokaal snel, in de gang, een peukje op staken en lekker met zijn allen de longen te asfalteren, verleden tijd dus en ook in vele kroegen. Over asfalteren gesproken, dat deden ze laatst ook bij mij in de straat, geen 2 weken, nee, 2 nachten en de weg is weer als nieuw.

Zoals ik was begonnen wil ik graag ook afsluiten. Mijn excuses alvast voor het nalatige gedrag van mijn website, maar de komende 3 weken is mijn leven, als een student zonder leven. Tijd voor veel studeren, aantekeningen vertalen en opdrachten herhalen. Magere tijden voor de horeca kan ik je mededelen. Nu ik horeca zeg, denk ik aan Martijn de Horeca-baas! Gelukkig komt hij met me ontstressen na de tentamens!

Waar is de inspiratie om weer even een leuk verhaal neer te zetten? Ik was gebleven bij kerst wat ik gevierd heb met mijn familie uit Peru. Twee van de huisgenoten gingen tijdens kerst naar huis en daarom hebben we 2 dagen eerder kerst gevierd in het huis, jaja, met cadeaus wat mij een lullig wietpijpje en een grandioze sleutelhanger van The Simpsons heeft opgeleverd. De zaterdag werd ik door mijn andere Peruaanse familieleden uitgenodigd en daar waar we genoten hebben in een heerlijke ambiance met een goede keus voor de taakverdeling, hebben we heerlijk kerst ingeluid. Dat bestaat dus uit een hele avond eten, waar om 00.00 de champagne plaatsmaakt om met zijn allen te toosten en te omhelzen.

Geen hongerstaker die deze weerleiding overleeft. (rechts) bewonderaars…

Enzo en Pio uitgeput na het "kopje thee drinken" marathon van de jongste gast

De 1e kerstdag zelf wordt hier verder met familie gevierd en afgesloten, want ‘s avonds zijn alle kroegen ook gesloten. De 2e kerstdag zoals ik die in Nederland ken vieren ze hier niet, en dat was meteen het begin van een week studeren en chille. Met oud en nieuw had ik een amiga en een amigo uitgenodigd om in mijn appartement de champagne te doppen in het nieuwe jaar. Die hadden op hun beurt weer vriendjes en vriendinnetjes over laten komen uit Italië. Het werd nog een rijkelijk vloeiende nacht en niet een om zomaar te vergeten.

Achter de luidruchtige Italianen hield ik een oogje in het zeil en zorgde voor mijn eigen PR.

Het lijkt net of ik een nieuwe hobby heb of ga krijgen, toch twijfel ik nog. Ik heb het over joggen, op nieuwjaarsdag heb ik me er weer eens aan gewaagd om het strand af te joggen, is dit een goed voornemen? Ik wil het niet, maar heb vandaag toch weer het park onveilig gemaakt met mijn brede body. Misschien is het wel de spierpijn die mij na de tijd doet genieten of de Ipod die muziek zo aangenaam maakt. Dit laatste onderwerp brengt nogal wat in het nieuws, zo kun je na een uur luisteren schade krijgen aan je gehoor en zo zijn er nog wel wat items te bedenken. Wat mij opviel in het nieuws dat de ontwerper hiervan (Jonathan Ive) geridderd is door queen Elisabeth. Zijn ontwerpen werden in het begin te revolutionair gezien, waar ik eigenlijks alleen maar mogelijkheden zie, of zou hij dan toch te revolutionair zijn? Ik hou van gadgets, maar misschien is dit wel wat over the top! Hier een filmpje. Afgelopen vrijdag was ‘el Reyes’, dat is de dag van de 3 koningen en naar horen van, wordt dit feest groter gevierd dan met kerst. Ook dit is een familiedag en hopelijk krijgen alle kinderen dan cadeaus. De donderdag ervoor was er een optocht in de stad wat misschien wel een combi had met St. Maarten in Nederland. Vanaf deze praalwagens werd non-stop snoep afgegooid, niks geen lullige liedjes zingen, gewoon kennis laten maken met het harde straatleven en vechten voor je snoep.

(links) Kinderen, voordat ze van de praalwagen werden geschopt. (rechts) De koning onder het straatleven.

Vandaag is mijn familie weer compleet, één kwam terug met een koffer vol kleding en je zou denken dat hier wat achter zit. De kleding is in Peru iets goedkoper. Ik kon de blijdschap van de huisoudste aflezen toen hij nieuwe schoenen had gekregen die twee maten te groot waren. Zelf heb ik niet te klagen met een mooi stukje kamelenhuid wat ik om mijn nek kan gooien en een classic "Tommy" shirt, maar dat laatste, omdat hij voor de anderen te groot was.